نکات مقدماتی
1. شرط اوّل نویسندگی، داشتن ذوق و استعداد است، و نویسندگی از این نظر مانند شاعری است. اگر کسی ذوق و قریحه شاعری را نداشته باشد، هر قدر هم در علم عروض و قافیه زحمت بکشد، فایدهای نخواهد داشت.
2. نویسندگی، علمی نیست که قواعد و ضوابط دقیق و غیرقابل تغییر، مانند ریاضیات یا پزشکی و امثال آن داشته باشد، بلکه نوعی هنر یا فنّ است که بیشتر اصول و قواعد آن، از روش نویسندگان بزرگ اخذ شده است و مقداری نیز حاصل تجربیات شخصی است. امّا در هر حال چون نویسندگی، صناعت است، مهارت یافتن در آن، مانند هر صناعت دیگر سه شرط دارد: 1. استعداد؛ 2. شناخت مواد و ابزار و قواعد کاربرد آنها؛ 3. کارورزی.
23. قدم اول در نویسندگی خواندن آثار نویسندگان بزرگ است. به عبارت دیگر، نویسندگی خوب از مطالعه نوشتههای خوب شروع میشود. اندره موروا، نویسنده مشهور معاصر فرانسوی (1885 ـ 1967م) در این باره میگوید:
بهترین روش کارآموزی برای نویسندگان مبتدی و جوان، خواندن آثار بزرگان ادب است. مطالعه دقیق اینگونه آثار، راه و روشی را که برای به وجود آمدن آثار بزرگ باید طی شود، به نویسنده مبتدی مینماید، و آشنایی با روش و سبک کار بزرگان ادب، نمونهها و سرمشقهای با ارزشی پیش چشم او قرار میدهد.
کسانی که بخواهند نویسنده شوند، باید نویسندگان واقعی عصر خود و گذشته را بشناسند و آثار آنها را مطالعه کنند تا گذشته از کسب سرمایههای فاخر معنوی، برای ایجاد آثار ارزنده، سخنسنج گردند و بتوانند بین نوشتههای بیشماری که هر روز میخوانند، فرق بگذارند.3
4. قدم دوم در این کار، تمرین و ممارست است. نویسندگی مانند بسیاری از فنون دیگر، بلکه بیش از هر کار دیگری تمرین لازم دارد. هیچ نوازنده یا نقّاش یا مکانیک اتومبیل با خواندن کتابهایی که در قلمرو این فنون نگارش یافته، نوازنده و نقاش و مکانیک نشده است. کار نگارش و نویسندگی نیز چنان است. تنها با خواندن کتابهای آیین نگارش و آداب نویسندگی، امکان نویسندگی برای کسی فراهم نمیشود. از این رو
7